DE ZEGE VAN TYR

of de overwinning van de trouw

Vele jaaromwentelingen geleden, toen Midgaard nog vuur spuwde uit vele reuzenmonden, was Noordland groter dan vandaag.  Het enige eiland was Thule, waar de wijzen de jacht der wolven die zon en maan voortjaagden gadesloegen, en van waar zij elk jaar opnieuw de wedergeboorte van het licht meldden. 

De wijzen voorzegden toen echter reeds dat het meest westelijke deel van Noordland ooit ook een eiland zou worden.  Toch kozen zij net dat gebied uit om de sterren beter te bekijken.  Zij bouwden daar een ronde tempel met woningen voor de wijzen errond, en een bolvormig dak erop waarin zij openingen spaarden om net die sterren te bekijken die zij wilden zien. 

Het was geen heilige plaats zoals de sibben die kenden op open plaatsen in de machtige wouden, geen Thing waar recht werd gesproken, maar wel een oord van studie middenin wijdse vlakten voor wijzen die de lering van Thule tot de hunne hadden gemaakt.

Eén der raamopeningen tussen de machtige zuilen die het tempeldak schraagden, keek recht uit op de zonbaan, waardoor zij bij elke zonnewende de herboren triomf van het licht konden gadeslaan.  Vanuit ditzelfde raam keken zij bij nacht ook uit op een melkachtige baan, gevormd door ontelbare sterren, die de Bifrost was.  De brug die Midgaard en Asgaard verbindt.

De tempel in het westen van Noordland gaf zelfs de mogelijkheid om ook andere nevelachtige sterrenvormen te bestuderen.  Wijzen ontdekten toen ook een spiraalvormige, steeds wentelende sterrengroep, die de Goden aan het uitspansel hadden geplaatst om de oneindigheid van bestaan te benadrukken.  Afbeeldingen van deze spiraalvorm zullen tot aan Ragnarok het eeuwig weerkerende leven symboliseren.

Het was vanuit deze tempel, dat de wijzen een oorlog in Asgaard konden gadeslaan.  Ontelbare vurige flitsen vertrokken vanuit de Bifrost naar Midgaard en doorkliefden de donkere nachtlucht.  Dit konden de wijzen gadeslaan gedurende verschillende nachten.  En wanneer Odin zijn speer over de hoofden der Goden slingerde, veroorzaakte dit vuurstrepen die zelfs bij dag te zien waren.  Wat was dan wel de aanleiding tot deze strijd die het uitzicht van Noordland zou veranderen? Om dat te vernemen moet je luisteren naar het verhaal dat de wijzen ons overleverden.

Loki was slecht.  Hij was de zoon van de reus Farbauti en van Laufey.  Toch werd hij door de Asen opgenomen, omdat de wijze waarop hij zijn slechtheid kon vermommen door zich schalks en guitig voor te doen, de Asen misleidde.  Loki was zo slecht dat hij kinderen verwekte bij een andere vrouw, Angrbode, die reeds Gerda had gebaard, dochter van de reus Gymir die nog steeds in Jotunheim, de reuzenwereld woonde.  Deze Gerda zou ook trouwen met de tweelingbroer van Freya: Freyer, de God van het geslacht der Wanen die de natuurlijke schoonheid blijft onderhouden.  Dit huwelijk nu maakte dat Angrbode verre familie was van de Wanen, die in de kruin van Ygdrassil hun Godenverblijf Wanaheim bewoonden.

Toen Loki eerst Fenrir de wolf verwekte bij Angrbode, en later ook nog Jormungadder het wereldserpent en Hella, koningin van de hel, grepen de Asen eindelijk in.  Zij nodigden Angrbode listig uit op een feestmaal, grepen haar vast, spiesden haar op speerpunten en hielden die speerpunten dan in het allesverterende vuur. 

Dit immers was de enige wijze om slechtheid te vernietigen.  Het godenvervloekende getier van Angrbode zorgde voor de eerste vuurregen in Midgaard, waarover de wijzen ons vertellen.  Al haar spartelen was echter vergeefs, en het zuiverende vuur deed zijn werk.

De Asen mochten dan al tevreden zijn omdat zij de slechte Angrbode hadden gedood, de Wanen waren zulks allerminst.  Zij wilden de dood van Angrbode wreken, want zelfs haar slechtheid kon niet wegnemen dat familieleden niet ongestraft mogen worden omgebracht.  Zo begon de oorlog tussen de Asen en de Wanen.

Vanuit Wanaheim werden nu vele vurige stenen in de richting van Asgaard gegooid.  Deze strijd duurde vele dagen en nachten, en kon door de Midgaarders in gans Noordland worden vastgesteld.  De strijd was zo hevig, en sommige vuurstenen werden met zoveel kracht gegooid, dat zij  Midgaard zelfs bereikten.  Eén van die vuurstenen raakte ook Jormungadder, het wereldserpent.  Dit serpent voelde zich, als kind van Loki en Angrbode, eveneens bedreigd en dacht dat de Asen ook de dood van de wereldslang beoogden.  De pijn die de gegooide vuursteen veroorzaakte was zo erg, dat de staart van Jormungadder sloeg en bonsde op Midgaard.  Waardoor doorheen Noordland een diepe kloof werd geslagen die het land waarop de ronde tempel stond afscheidde van de rest van Noordland.  Doorheen de nieuwe kloof stroomt tot vandaag zeewater, en de ronde tempel kwam hierdoor op een nieuwgevormd eiland terecht.  De kronkelingen van Jormungadder duwden zelfs een deel van Noordland naar beneden, waardoor dit deel nog steeds Laagland wordt genoemd.

Terwijl de Reuzen afwachtten om na de strijd de zijde van de overwinnaar te kiezen en het verliezende Godenrijk te plunderen, rukten de Wanen steeds verder op.  Vele bressen werden geslagen in de muren rond Asgaard en het leek er wel op dat de Asen de strijd zouden verliezen.  Hoe komt het dan dat toch de Asen de sterksten bleken te zijn ?

De Asen verzamelden zich in Bilskirnir, de burcht van Thor, om zich te beraden over het verloop van de strijd.  Thor riep steeds maar dat harder moest worden gestreden, wijl Loki daarentegen voor overgave pleitte.  De Asen leken wel eindeloos te redetwisten, terwijl steeds meer vuurstenen de luchten doorkliefden.  Uiteindelijk werd toch het woord gegeven aan Tyr, vierde zoon van Odin en Frigga en God van de trouw, die tot nog toe had gezwegen.  "Wij moeten trouw blijven aan elk gegeven woord", sprak Tyr, "en de dood van de ontrouwe Angrbode, waardoor wij ook de ontrouwe en slechte Loki straffen die ons nu in verwarring tracht te brengen, mag ons niet verdelen".  De Asen luisterden nu vol aandacht.

Zij begrepen dat hun verdeeldheid over het trouwgegeven zorgde voor de bressen in Asgaards' muren.  Tyr ging verder: "Enkel wanneer wij de trouw bewaren als hoogste goed, en bereid zijn daarvoor elk offer te brengen zullen wij verder blijven bestaan als sterk Godengeslacht".  Alle Asen beloofden daarop de trouwrune als vurig teken in het Asenblazoen te schrijven, en onder dat teken verder te kampen.  Deze belofte en dit teken gaven hen zoveel kracht dat zij er in lukten om de Wanen die reeds de binnenmuren bedreigden terug te slaan.

Zij vormden dan ook nog met alle strijdbare Goden een nieuwe goddelijke wal rondom Asgaard.  Deze wal van trouwen bleek onverwoestbaar en weerstond elke verdere aanval.  Asgaard was gered.  Odin kon terug zijn troon innemen, van waaruit hij alle Gaarden kon overschouwen.  Hij wist dat hij deze troon enkel te danken had aan de wijsheid en de begeesterende woorden van Tyr.  Omdat de Wanen de trouw niet hadden, verloren zij de strijd tussen de Goden en bleven zij vanaf dan steeds in Wanaheim, een volledig afzonderlijk Godentehuis.  Terwijl de reuzen mistroostig mokten in Jotunheim.

De wijzen uit de ronde tempel, die als gevolg van deze Godenstrijd op een eiland woonden, lazen uit de sterren dat de trouw had gezegevierd en zij zagen dat de rust aan de hemel weerkeerde.  De Bifrost herstelde zich en de vuurregen hield op.  Ook zij eerden nu de trouwrune, en wisten dat Midgaarders die deze trouw echt beleefden, net zoals de Asen elke strijd zouden winnen.  Hoe uitzichtloos een strijd tegen slechtheid en ontrouw ook moge lijken, de woorden van Tyr, en vooral de resultaten van de wal van trouwen hadden aangetoond dat kracht en overwinning niet te vinden zijn in het onoordeelkundig werpen van vuurstenen, noch in het loven van wat slecht is.  Enkel wie de trouwe in gedachten en daden heeft, zal zegevieren in alle gaarden.

Terug naar top van blad          Terug naar startbladzijde