Het
dertiende nummer in de Ragnareeks handelt over heksen. Bij mijn bronnenraadpleging rees steeds weer de vraag hoe een
oude cultuur met uitgesproken respect voor de vrouwelijke wijsheid, kon afglijden naar
de middeleeuwse
cultuur waarbinnen de inquisitie mogelijk werd.
Er waren wel enkele aanwijzingen voor dat afglijden, in de vorm van uitspraken.
Uitspraken van figuren die door de geschiedschrijvers tot "eminent" werden
verklaard.
Wat te denken van "Er is een goed beginsel dat de orde geschapen heeft, het licht
en de man, en er is een slecht beginsel dat de chaos geschapen heeft, de duisternis en de
vrouw" (Pythagoras, geciteerd door Simonne de Beauvoir). Of ook nog "De
man is niet geschapen om de vrouw, doch de vrouw om de man" (Paulus, 1 Cor.9),
dezelfde man trouwens die schreef "Het past niet voor een vrouw het woord te
nemen in de gemeente" (Paulus, 1 Cor.34).
Deze citaten, en vele andere, zijn symptomatisch voor de culturele
sfeerveranderingen, en voor de wijze waarop onze Noordse leefstijl werd omgebogen.
Leefstijl die ooit zelfs - volgens meerdere historici - een matriarchale
maatschappij-ordening zou gekend hebben.
Ik kan enkel hopen dat de huidige belangstelling voor het fenomeen "heks" niet
voorbijgaand is, en dat wijze vrouwen en mannen opnieuw als gewaardeerde raadgevers zullen
beschouwd worden.
Dit nummer in de Ragnareeks wil daartoe een heel, heel
klein steentje bijdragen.
Toegegeven, misschien lijk ik wel een beetje op Assurancetourix, de bard uit de Asterixverhalen. Ook hij schreef bij elke gelegenheid een lied, en werd daarvoor door de dorpelingen steevast aan een of andere boom gebonden. Ik kon het echter niet laten, en meende dat bij de Heksenbrochure een heksenlied hoorde. Op een bestaande melodie bewerkte ik mijn eigen vroegere tekst.
U kan de melodie beluisteren
door op de titel te klikken (Mediaplayer 10).
Triskel wenst u veel luister- en vooral zanggenot (en vergeet die boom maar :-)).
HEKSENLIED
Horst G. Hoof - Jan W. Robrecht
Waait door het woud weer een
snijdende wind,
heksenmeisje, mijn liefje.
Weet dat onz' liefde ook storm overwint,
heksenmeisje, mijn liefje.
Wolken, bliksem, donder, dragen deze strijd.
Wind gaat te rust’ als mijn liefje me kust,
waar wij ons kozen stopt de tijd.
Maan strooit haar stralen op ‘t minnende paar,
heksenmeisje, mijn liefje.
Mateloos stijgend smelt hij weg in haar,
heksenmeisje, mijn liefje.
Morgen zal de zonne, warmend nieuwe dag,
merken dat weer, als in eeuwige keer,
onz' liefde naar het leven lacht.
Komt toch een afscheid bij leven of dood,
heksenmeisje, vaarwel dan.
Jij droeg mijn hart, ik jouw liefde zo groot,
heksenmeisje, vaarwel dan.
Ooit zien wij ons weder, in de eeuwigheid,
Waar onze geesten die stegen zo hoog,
de liefde vinden voor altijd.